Ignaz Jastrow

Ignaz Jastrow był niemieckim prawnikiem, historykiem i politykiem, a także autorem, działaczem związkowym i ekonomistą. Urodził się 13 września 1856 roku w Nakle nad Notecią, a zmarł 2 maja 1937 roku w Berlinie. Studiował historię, prawo i nauki polityczne we Wrocławiu i Berlinie. W 1878 roku uzyskał doktorat z filozofii, następnie uczył w berlińskich gimnazjach. Od 1881 roku wydawał i redagował czasopisma naukowe, między innymi „Sozialen Praxis”. Uzyskał habilitację z historii i pracował jako docent prywatny na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. Był również asystentem Leopolda von Ranke.

Jastrow przyczynił się do rozpowszechnienia pojęcia liberalizmu socjalnego. Należał do Towarzystwa Polityki Społecznej, a w 1897 roku założył czasopismo „Arbeitsmarkt”. W 1905 roku otrzymał profesurę, a w latach 1906-1914 wykładał w Wyższej Szkole Handlowej w Berlinie, której był pierwszym rektorem. W 1920 roku objął stanowisko profesora nauk politycznych na Uniwersytecie Humboldtów. Karierę naukową zakończył w 1935 roku. Był autorem około 200 publikacji, w tym książki „Polityka socjalna i nauka administracji” z 1902 roku. Uznawano go za przedstawiciela niemieckiej doktryny prawa administracyjnego przełomu XIX i XX wieku.

Na podstawie artykułu „Ignaz Jastrow” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.